Huisdieren

Al van kinds af aan hadden we een een hond en een kat, bij mijn weten vanaf mijn vierde jaar. De kat Mimi, was een zwart-wit gevlekte kat en de hond een boxer, Thezo. (zie later de foto's).

Thezo was een deugniet, hij was al gauw groter dan ik, en ook een stuk sterker. En luisterde totaal niet. Als ik andere honden tegen kwam, moest ik of een omweg maken, of de bosjes in duiken, en vooral voorkomen dat hij het ook zag. Lopen met hem was geen rustige zaak.

Helaas, zoals het met veel boxers het geval is, was hij doorgefokt en had hij gewrichtsproblemen in de heup. Op gegeven moment liep hij dan ook te strompelen. Toch is hij nog aardig oud geworden, ik geloof zo'n 14 jaar. Ook de kat gaf rond dezelfde tijd de geest, zomaar in zijn slaap.

Stil in huis

Het werd akelig stil zonder dieren, maar lang duurde dit niet. Mijn zus beweerde dat ik een hond nodig had, en dit overtuigde mijn ouders op gegeven moment. Ik was eigenijk ook de enige die heel trouw uit ging met de hond, mijn broer en zus waren tamelijk 'gemakkelijk' wat dit betreft. Dus togen we naar het asiel en zagen we Timmy: een zwarte keeshond zoals ze dat noemen, hoewel het wellicht een vuilnisbakkenras was. Maar hij was mooi zwart met witte voetjes en vooral heel zacht. Thezo was altijd kortharig en dat knuffelt toch minder... Anyway, Timmy was nogal zenuwachtig in zijn nieuwe huis en plaste het hele huis eronder van de stress. Het scheelde niet veel of hij was weer terug in het asiel, ware het niet dat het weekend was en we hem de kans gaven tot erna. Hij moet het aangevoeld hebben, want accuut hield het 'binnen' plassen op. Ik was gek op hem, hoewel Timmy wel een tik mee gekregen had van zijn vorige baas: hij kon soms zomaar agressief worden als je boos tegen hem deed. Het verhaal gaat dat hij als puppie over de muur van een woonwagenkamp was gegooid. Maar ja, je moet wel eens optreden tegen honden, en hem laten weten wie de baas is. Maar al gauw had hij door dat wij wel anders waren dan zijn eerdere bazen en ook hij heeft een lang leven bij ons mogen beleven.

Een Frans katje

Al gauw kregen we een nieuwe kat ook. Tijdens een vakantie in Frankrijk kwam mijn broer een klein katje tegen die in het nauw was gebracht door waakhonden. Dus hij redde haar en nam haar mee naar ons 'verblijf' aldaar. Fransje, zoals we haar noemden, was al gauw niet meer weg te slaan en ook het overtuigingsoffensief naar mijn ouders toe, om Fransje mee naar Nederland te nemen, werd al snel en vol overgave op mijn ouders gericht. Maar het katje meenemen was nog een hele klus. Het beest was zo speels als wat, vloog het hele huis door, zette overal zijn klauwen en tanden in. Fransje meenemen in de auto leek niet zo'n succes, dus namen mijn zus en mijn broer, die met de trein waren gekomen, de kat in een schoenendoos mee. Onderweg moesten ze nog even wat stenen van de rails halen, tijdens een stop, om een kattenbak te creëren, ik ben blij dat ik er niet bij was...

Maar eenmaal in Nederland gekomen ging alles goed, en ook konden de twee goed met elkaar opschieten. Fransje overheerste Timmy natuurlijk, zo wild als ze was.